ไต้หวัน ประเทศที่เป็นเกาะเล็กๆที่ไม่น่าแตกต่างอะไรไปจากประเทศจีนมากมาย ปีนี้เราเลือกเดินทางมาที่นี่ ไม่มีอะไรมากไปกว่าบุพเพสันนิวาสที่ทำให้เราได้มา
ก่อนมา เราคิดเสมอว่าคนไต้หวันคือคนจีน ทุกอย่างจะเหมือนประเทศจีน ลักษณะภูมิประเทศ ผู้คน วิถีชีวิต ยังไงก็คงเป็นอย่างจีนจีนที่เราคุ้นชิน ปริมาณคนที่มากมาย ชีวิตผู้คนที่ดูวุ่นวาย การพูดคุยเสียงดังและห้องน้ำที่เป็นตำนาน
ยืนรอรถเมล์อย่างมีวินัยท่ามกลางสายฝน
เมื่อได้มาไต้หวัน สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาที่เราเห็นและเป็นที่น่าแปลกใจที่สุด การเดินทางอันสะดวกสบาย ความมีระเบียบวินัย ความสะอาด การเอาใจใส่ต่อสิ่งเล็กๆน้อยๆ ตลอดจนความมีน้ำใจของคนไต้หวันได้เปลี่ยนความคิดของเราไปหมด ก่อนหน้านี้เราเคยคิดว่าคนไทยเป็นคนน่ารักและมีน้ำใจที่สุด
เมื่อเรามาเจอไต้หวันที่น่ารักดูแลเราเป็นอย่างดี ไม่คิดฝันว่าจะเจอเหตุการณ์แบบนี้จริงๆ
~ เราเปิดแผนที่ยังไม่ทันได้ถามข้อมูลอะไร
~ เราเปิดแผนที่ยังไม่ทันได้ถามข้อมูลอะไร
“เค้าก็ถามเราแล้วว่ามีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า”
~ เราถามอาม่าว่ารถที่ไปสถานที่นี้มากี่โมง เพราะมีรถมาชั่วโมงละหนึ่งคัน
“อาม่าอากงแถวนั้นไม่ยอมไปไหน มองดูเราไม่คลาดสายตาเพราะเกรงว่าเราจะตกรถ”
~ เมื่อเที่ยวสถานที่ท่องเที่ยวเรียบร้อย เราถามคนแถวนั้นว่ารถที่จะกลับไทเปขึ้นรถจุดนี้หรือเปล่า เค้าตอบว่าใช่ เราขอบคุณและเดินเข้าซุปเปอร์มาเกตอย่างสบายใจ
“ระหว่างนั้นรถที่จะไปไทเปก็มา ซึ่งเราก็ยังเลือกซื้อขนมขบเคี้ยวอย่างสนุกสนาน
เนื่องจากไม่ทราบว่ารถมาแล้ว เด็กสองคนที่เราถามข้อมูลโบกรถทันทีและวิ่งมาจับมือ
เราจากซุปเปอร์มาเกตมาขึ้นรถ”
เนื่องจากไม่ทราบว่ารถมาแล้ว เด็กสองคนที่เราถามข้อมูลโบกรถทันทีและวิ่งมาจับมือ
เราจากซุปเปอร์มาเกตมาขึ้นรถ”
