วันอังคารที่ 19 สิงหาคม พ.ศ. 2557

ความเป็นมาและสถานศึกษาในโครงการห้องเรียนวิทยาศาสตร์ในโรงเรียนโดยการกำกับดูแลของมหาวิทยาลัย (โครงการ วมว.)

                             

ความเป็นมาของห้องเรียนวิทยาศาสตร์ในโรงเรียน
โดยการกำกับดูแลของมหาวิทยาลัย (โครงการ วมว.)

โครงการสนับสนุนการจัดตั้งห้องเรียนวิทยาศาสตร์ในโรงเรียนโดยการกำกับดูแลของมหาวิทยาลัย (โครงการ วมว.) ได้ผ่านความเห็นชอบจากคณะรัฐมนตรีเมื่อ พ.ศ. 2550  เริ่มดำเนินโครงการในปีการศึกษา 2551  มีวัตถุประสงค์เพื่อขยายกำลังการผลิตบุคลากรกำลังคนทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีซึ่งประเทศไทยกำลังขาดแคลนเพิ่มเติมจากโรงเรียนวิทยาศาสตร์ที่มีอยู่แห่งเดียวคือโรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ เป็นความร่วมมือระหว่างกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และมหาวิทยาลัยนำร่อง4 แห่ง ได้แก่ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่  มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี  มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี และมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
ในปีการศึกษา 2553 โครงการ วมว. ได้เปิดรับนักเรียนเพิ่มเติมที่โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ โดยการกำกับของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์  วิทยาเขตปัตตานี นอกจากนี้ยังได้รับความร่วมมือจากสภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย
ในปีการศึกษา 2554 โครงการ วมว.ได้เปิดรับนักเรียนเพิ่มเติมที่โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์  วิทยาเขตกำแพงแสน    โดยการกำกับของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์  วิทยาเขตกำแพงแสน และ โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น (ศึกษาศาสตร์)  โดยการกำกับของมหาวิทยาลัยขอนแก่น
ในปีการศึกษา 2556 โครงการ วมว.ได้เปิดรับนักเรียนเพิ่มเติมที่โรงเรียนมัธยมสาธิตมหาวิทยาลัยนเรศวร โดยการกำกับดูแลของมหาวิทยาลัยนเรศวร โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม(ฝ่ายมัธยม) โดยการกำกับดูแลของมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ศูนย์วิจัยและพัฒนาการศึกษา โรงเรียนสาธิต “พิบูลบำเพ็ญ” มหาวิทยาลัยบูรพา โดยการกำกับดูแลของมหาวิทยาลัยบูรพา และโรงเรียนป่าพะยอมพิทยาคม โดยการกำกับดูแลของมหาวิทยาลัยทักษิณ
ในปีการศึกษา 2558  โครงการ วมว. จะเปิดรับนักเรียนเพิ่มเติมอีก 4 แห่ง ที่โรงเรียนลือคำหาญวารินชำราบ โดยการกำกับดูแลของมหาวิทยาอุบลราชธานี โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยพะเยา โดยการกำกับดูแลของมหาวิทยาลัยพะเยา  โรงเรียนสิรินธรราชวิทยาลัย โดยการกำกับดูแลของมหาวิทยาลัยมหาวิทยาลัย ศิลปากร และโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย รังสิต โดยการกำกับดูแลของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

สถานศึกษาในโครงการห้องเรียนวิทยาศาสตร์ในโรงเรียน
โดยการกำกับดูแลของมหาวิทยาลัย (โครงการ วมว.)

มหาวิทยาลัยที่เข้าร่วมโครงการ
ปีการศึกษาที่เริ่มเปิดโครงการ
โรงเรียนในเครือข่าย/กำกับมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
2551
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยเชียงใหม่
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี
2551
โรงเรียนดรุณสิกขาลัย
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี
2551
โรงเรียนราชสีมาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
2551
โรงเรียน มอ.วิทยานุสรณ์
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
วิทยาเขตปัตตานี
2553
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
วิทยาเขตกำแพงแสน
2554
โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
วิทยาเขตกำแพงแสน
มหาวิทยาลัยขอนแก่น
2554
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น 
(ศึกษาศาสตร์)
มหาวิทยาลัยนเรศวร
2556
โรงเรียนมัธยมสาธิตมหาวิทยาลัยนเรศวร
มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
2556
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม
(ฝ่ายมัธยม)
มหาวิทยาลัยบูรพา
2556
ศูนย์วิจัยและพัฒนาการศึกษา
โรงเรียนสาธิต“พิบูลบำเพ็ญ”
มหาวิทยาลัยบูรพา
มหาวิทยาลัยทักษิณ
2556
โรงเรียนป่าพะยอมพิทยาคม
มหาวิทยาลัย อุบลราชธานี
2558
โรงเรียนลือคำหาญวารินชำราบ
มหาวิทยาลัย พะเยา
2558
โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยพะเยา
มหาวิทยาลัย ศิลปากร
2558
โรงเรียนสิรินธรราชวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
2558
โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย รังสิต

วันพฤหัสบดีที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2557

I love Taiwan 1 (สะพายเป้เที่ยวไต้หวัน ครั้งที่ 1)

          ไต้หวัน  ประเทศที่เป็นเกาะเล็กๆที่ไม่น่าแตกต่างอะไรไปจากประเทศจีนมากมาย  ปีนี้เราเลือกเดินทางมาที่นี่  ไม่มีอะไรมากไปกว่าบุพเพสันนิวาสที่ทำให้เราได้มา
          ก่อนมา  เราคิดเสมอว่าคนไต้หวันคือคนจีน ทุกอย่างจะเหมือนประเทศจีน ลักษณะภูมิประเทศ  ผู้คน  วิถีชีวิต  ยังไงก็คงเป็นอย่างจีนจีนที่เราคุ้นชิน  ปริมาณคนที่มากมาย ชีวิตผู้คนที่ดูวุ่นวาย การพูดคุยเสียงดังและห้องน้ำที่เป็นตำนาน

ยืนรอรถเมล์อย่างมีวินัยท่ามกลางสายฝน

          เมื่อได้มาไต้หวัน สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาที่เราเห็นและเป็นที่น่าแปลกใจที่สุด  การเดินทางอันสะดวกสบาย  ความมีระเบียบวินัย ความสะอาด การเอาใจใส่ต่อสิ่งเล็กๆน้อยๆ ตลอดจนความมีน้ำใจของคนไต้หวันได้เปลี่ยนความคิดของเราไปหมด ก่อนหน้านี้เราเคยคิดว่าคนไทยเป็นคนน่ารักและมีน้ำใจที่สุด

          เมื่อเรามาเจอไต้หวันที่น่ารักดูแลเราเป็นอย่างดี ไม่คิดฝันว่าจะเจอเหตุการณ์แบบนี้จริงๆ 
                   ~  เราเปิดแผนที่ยังไม่ทันได้ถามข้อมูลอะไร
    “เค้าก็ถามเราแล้วว่ามีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า”
~  เราถามอาม่าว่ารถที่ไปสถานที่นี้มากี่โมง เพราะมีรถมาชั่วโมงละหนึ่งคัน
    “อาม่าอากงแถวนั้นไม่ยอมไปไหน  มองดูเราไม่คลาดสายตาเพราะเกรงว่าเราจะตกรถ”
~  เมื่อเที่ยวสถานที่ท่องเที่ยวเรียบร้อย  เราถามคนแถวนั้นว่ารถที่จะกลับไทเปขึ้นรถจุดนี้หรือเปล่า เค้าตอบว่าใช่ เราขอบคุณและเดินเข้าซุปเปอร์มาเกตอย่างสบายใจ  
    “ระหว่างนั้นรถที่จะไปไทเปก็มา ซึ่งเราก็ยังเลือกซื้อขนมขบเคี้ยวอย่างสนุกสนาน 
     เนื่องจากไม่ทราบว่ารถมาแล้ว เด็กสองคนที่เราถามข้อมูลโบกรถทันทีและวิ่งมาจับมือ
     เราจากซุปเปอร์มาเกตมาขึ้นรถ”


I love Taiwan 2 (สะพายเป้เที่ยวไต้หวัน ครั้งที่ 2)

ครั้งก่อนฉันมาไต้หวันกับเพื่อนๆ เมื่อได้มาสัมผัสกับประเทศนี้ฉันประทับใจมาก การเดินทางที่สะดวกสบาย ความเป็นระเบียบ ความมีวินัย เป็นเมืองที่สะอาดร่มรื่นสวยงาม ฉันจึงกลับมาอีกครั้งพร้อมกับผู้หญิงคนนี้ “แม่”

ฉันเลือกประเทศนี้ที่ต้องพาคุณแม่มาด้วย คุณแม่ของฉันอายุ 61 ปี  จึงไม่ง่ายนักที่จะพาเดินทางออกท่องเที่ยวแบบแบคแพ็ค  แต่ฉันก็พาคุณแม่มาด้วย เพราะอะไรหนอ??? มาติดตามกันนะคะ
 

  อาหารรสชาติไม่จัดมาก เหมาะกับคนมีอายุ
  

 
 เดือนเมษายนอากาศเย็นสบายเหมาะสำหรับการเดินทาง

สะพายเป้เที่ยวพม่า (Myanmar) เส้นทาง AEC ตอนที่ 3 เก็บตกมนต์เสน่ห์ของที่นี่ ... ย่างกุ้ง (Yangon)

           วันนี้เราตั้งใจตื่นกันตั้งแต่เช้าเพื่อให้ไปทันขบวนรถไฟรอบแรกในการชมรอบๆเมืองย่างกุ้ง ขอขอบพระคุณนายสถานีรถไฟเป็นอย่างสูงที่ช่วยดูแลเราเป็นอย่างดี  เราขึ้นรถไฟถูกขบวนและทันเวลา


ค่าตั๋วรถไฟชมเมืองย่างกุ้งใบละ  8 บาท กับระยะเวลา 3 ชั่วโมง
ขึ้นสถานีต้นทางว่างทุกที่นั่ง นอนไปได้เลยนะคะ








 บรรยากาศรอบเมืองย่างกุ้ง
 


 ถึงสถานีปลายทาง(จุดเริ่มต้น)ฉันมีลูกสาวหนึ่งคน

          วัฒนธรรมของพม่าได้รับอิทธิพลทั้งจากมอญ จีน อินเดียและไทย ชาวพม่าทั้งหญิงและชายนิยมนุ่งโสร่ง(ลองยี) โอ๊ะโอ!!!! แปลกตาจริงๆค่ะ มองไปทางซ้ายก็นุ่งโสร่ง มองไปทางขวาก็โสร่ง  ปั่นจักรยานก็นุ่งโสร่ง เอ๊ะ!!!!! หนุ่มสาวอ๊อฟฟิตของที่นี่เค้าแต่งตัวไปทำงานกันยังไงนะ นุ่งโสร่งกันหรือเปล่า????




            



ชาวพม่าทั้งหญิงและชายนิยมนุ่งโสร่ง(ลองยี)

         





เห็นแถวยาวๆแต่ไกล คนพม่าเข้าคิวซื้ออะไร ลองเดาดูนะคะ





เช้าเคี้ยวหมาก บ่ายเคี้ยวหมาก เย็นก็เคี้ยวหมาก
          โอ๊ะโอ ... ชาวพม่าเคี้ยวหมากกันทั้งวัน  จำนวนร้านขายหมากจึงมีมากมาย ด้านซ้าย ด้านขวา ด้านหน้า ด้านหลัง มีร้านขายหมากรอบตัวเยอะมาก หมากที่นี่ซื้อสะดวกค่ะ ไม่ต้องเดินไปถึงร้านสะดวกซื้อ สามารถซื้อสะดวกได้เลยตามข้างฟุตบาท(ร้านขายหมากเยอะจริงๆ) ชาวพม่าติดหมากมากเหมือนคนไทยติดสมาร์ทโฟนค่ะ ไปไหนเราไปด้วยกันนะ








          มนต์เสน่ห์ของพม่านั้นไม่ได้อยู่ที่ความสะดวกสบาย แต่อยู่ที่ศิลปวัฒนธรรม  ความมีตัวตนที่เป็นเอกลักษณ์  ความเชื่อ  วิถีชีวิตที่เรียบง่ายในแบบดั้งเดิม


สะพายเป้เที่ยวพม่า (Myanmar) เส้นทาง AEC ตอนที่ 2 นมัสการพระธาตุเจดีย์ไจทีโย(Kyaikhtiyo) พระธาตุอินทร์แขวน

            จากเมืองย่างกุ้งสู่เมืองหงสาวดีเพื่อเดินทางไปพระธาตุอินทร์แขวน  ซึ่งใช้เวลา 5 - 6 ชั่วโมง เส้นทางนี้เราผ่านพระธาตุมุเตา พระราชวังบุเรงนอง ถึงพระธาตุอินทร์แขวน
การสักการบูชาพระธาตุอินทร์แขวน ตามความเชื่อของคนพม่าบอกว่าในชีวิตนี้เราควรขึ้นมาไหว้สักการะให้ครบ 3 ครั้ง  และครั้งนี้ก็เป็นครั้งแรกของเราค่ะ(บางคนขึ้นไป 3 ครั้งติดต่อกัน)

  
 
รถจอดปุ๊บปีนปั๊บ เย้เย้...เราได้ที่นั่งแล้วคร๊า
 เราต้องนั่งรถหกล้อขึ้นไปบนพระธาตุอินทร์แขวน ในการขึ้นรถอยากแนะนำว่าต้องขึ้นให้ไว เคลมไว ไปไวนะคะ หากเหนียมอายชักช้าเราตกรถแน่นอน วันนี้เรามากันหลายคน  ในกลุ่มของเรามีคุณแม่มาด้วย เราส่งคุณแม่ขึ้นด้านหน้าของรถหกล้อ(ยอมจ่ายแพงกว่า) เพื่อให้ท่านได้นั่งสบาย(ด้านหน้ารถนั่ง 8 คน ไม่รวมคนขับค่ะ) ส่วนตัวเราขอเพลิดเพลินผจญภัยในพม่านะคะ งานนี้บอกได้เลยว่าสนุกและมันส์สุดๆยิ่งกว่าเล่นไวกิ้ง 10 รอบรวมกัน
ความลำบากที่แสนสนุก เค้าและเราเบียดกันและกันเราต้องรีบวิ่งขึ้นรถหกล้ออย่างรวดเร็วเพราะคนพม่าเค้ารวดเร็วกว่าเราเยอะ ถ้าไม่วิ่งไม่ปีนเราจะไม่มีที่นั่งค่ะ ที่นั่งบนรถหกล้อจะนั่งกันอย่างหนาแน่นเต็มพื้นที่เพื่อความปลอดภัยขณะที่รถเลี้ยวโค้งเต็มสปีดเวลาขึ้นและลงเขา  สนุกสนานอย่างบอกไม่ถูกเลยค่ะ  ปกติไม่ค่อยเมารถแต่ครั้งนี้ขอยาดมเป็นที่พึ่งละกันนะ








   

ขึ้นมาถึงพระธาตุอินทร์แขวน ก่อนจะเดินเข้าไปในบริเวณพระธาตุนั้นเราต้องถอดรองเท้า  ที่นี่มีถุงพลาสติกจำหน่ายเพื่อใส่รองเท้าถือเข้าไปข้างใน  แต่เราฝากรองเท้าบริเวณจุดรับฝากค่ะ

 


 จ่ายแพงกว่าทำไม???? เพราะอะไรค่าเข้าชมสถานที่เราถึงแพง
(แอบทำหน้าเนียนเป็นชาวพม่าแล้วนะคะ)

เรานุ่งกางเกงคนพม่านุ่งโสร่ง ลักษณะของเราแตกต่างจากคนที่นี่สิ้นเชิง ทุกสถานที่ที่เราไปเค้าจะวิ่งมาเก็บค่าเข้าชมทุกครั้ง เพราะความเหมือนที่แตกต่าง (ชุดของเรานี่เอง หุหุ) 
 



 เราเข้าคิวบูชาทองคำเปลวเพื่อนำไปสักการบูชาพระธาตุอินทร์แขวน  แต่เอ๊ะทำไมเค้าถึงอนุญาตให้ผู้ชายเข้าไปติดทองคำเท่านั้นหล่ะ  เอายังไงหล่ะทีนี้  ต้องอาศัยคุณพี่ทหารชาวพม่าให้ช่วยติดให้เราด้วยนะคะ
                                            




บนพระธาตุอินทร์แขวนบรรยากาศดี อากาศเย็นกว่าข้างล่าง ผู้คนมากมายมาที่นี่เพื่อทำสมาธิ สวดมนต์และขอพร  ส่วนตัวฉันขอซึมซับกับบรรยากาศโดยรอบ